Historia Krav Maga

Imrich (Imi) Sde–Or (Lichtenfeld), twórca systemu Krav Maga, urodził się w 1920 roku w Budapeszcie, wówczas jednym z większych miast w Austro–Węgrach. Wychowywał się w Bratysławie, stolicy Słowacji. W jego domu rodzinnym szanowano na równi sport, prawo i tradycyjne środkowoeuropejskie wykształcenie. Ojciec Imiego, Samuel, był człowiekiem wyjątkowym. Mając trzynaście lat przyłączył się do wędrownego cyrku, aby przez kolejnych 20 lat być zapaśnikiem, podnosić ciężary i wykonywać inne pokazy siły. Cyrk był też jego szkołą, w której poznawał ludzi, wykonujących rozmaite ćwiczenia, także niezwykłe. Samuel uczył się od nich wielu rzeczy, w tym przeróżnych sztuk walki.

Imi Lichtenfeld

Mając takiego ojca, Imi uprawiał rozmaite sporty. Był znakomitym pływakiem, a następnie uprawiał gimnastykę sportową, zapasy i pięściarstwo. W 1928 roku zajął pierwsze miejsce w Młodzieżowych Mistrzostwach Słowacji w Zapasach, a w 1929 roku – w mistrzostwach dla dorosłych, w wadze lekkiej i średniej. W tym samym roku został też mistrzem Słowacji w pięściarstwie i wygrał na międzynarodowych mistrzostwach gimnastycznych. W kolejnej dekadzie był głównie zawodnikiem i trenerem zapasów. W połowie lat trzydziestych w Bratysławie zaczęły się zmiany. Pojawiły się grupy o charakterze faszystowskim i antysemickim, dążące do zakłócenia porządku publicznego i utrudnienia życia społeczności żydowskiej. Imi był nieformalnym przywódcą grupki młodych Żydów, w większości trenujących pięściarstwo, zapasy i podnoszenie ciężarów. Grupka ta próbowała nie wpuszczać bojówek faszystowskich do dzielnicy żydowskiej i zapobiegać rozbojom. Pomiędzy 1936 a 1940 rokiem Imi wziął udział w niezliczonych awanturach. W 1940 roku tak dokuczył miejscowym władzom, że musiał porzucić dom, rodzinę i przyjaciół i odpłynąć ostatnim statkiem dla emigrantów, który wypuścili z Bratysławy faszyści. Było to stary parowy statek rzeczny, który miał przewieźć klikuset młodych emigrantów z Europy Środkowej do Palestyny, jak wtedy zwano obecny teren Izraela.

 

Fascynującą historię statku Pentcho i jego pasażerów opowiada książka „Odyssey” Johna Birmana (Simon&Shuster, Nowy Jork 1984).

Prywatna odyseja Imiego trwała w sumie dwa lata i była pełna przygód zarówno w czasie rejsu, jak po nim. Po kilku miesiącach spływu Dunajem i dłuższych zatrzymaniach przez władze kolejnych państw, po wypłynięciu na Morze Śródziemne nieprzystosowany do warunków morskich statek rozbił się na skałach przy wyspie Kamila Nisi pomiędzy Kretą, Santorynem a Rodos. Imi wraz z kilkoma najsprawniejszymi rozbitkami popłynął niewielką łodzią ratunkową szukać pomocy. Po kilku dniach załoga łodzi została wyłowiona przez brytyjską fregatę.

 

Pasażerowie statku zostali internowani przez Włochów, zaś Imi wraz z kolegami z łodzi trafił do Egiptu, gdzie przebył kilka zabiegów chirurgicznych z powodu zaniedbanej infekcji ucha. Przez jakiś czas miał sparaliżowaną twarz. Po wyzdrowieniu wstąpił do Batalionu Czechosłowackiego, podlegającego Dowództwu Armii Brytyjskiej, gdzie służył półtora roku. W czasie służby znów stanął w obronie swego żydowskiego dziedzictwa. Uderzył w twarz swojego przełożonego, który obrażał Żydów.

W 1942 roku Jicchak Sade, dowódca organizacji wojskowej Hagana (Obrona) w Palestynie, zaprosił Imiego, aby szkolił jej członków w zakresie samoobrony. Imi przybył do Palestyny w 1944 roku i od razu zaczął uczyć tego, w czym się specjalizował: rozwijania sprawności fizycznej, pływania, zapasów, walki nożem i obrony przed atakami nożem. Wyszkolił kilka elitarnych oddziałów Hagany, między innymi jej oddziały uderzeniowe Palmach, które były prekursorem Sił Obronnych Izraela, w tym Izraelskiej Marynarki Wojennej. Imi uczył także grupy policjantów. W 1948, gdy powstało państwo Izrael i jego siły zbrojne, Imi został kierownikiem wyszkolenia sportowego i systemu Krav Maga w Szkole Sprawności Bojowej Sił Zbrojnych. Służył około dwudziestu lat, cały czas rozwijając i ulepszając swoją wyjątkową metodę samoobrony i walki wręcz. Osobiście trenował najlepszych żołnierzy. W tym czasie poślubił Ilanę i przysposobił jej dziecko. Własnych dzieci nie miał. Zawsze mawiał do swoich uczniów: „Nie potrzebuję dzieci, wy jesteście moimi synami”. Po zakończeniu służby Imi zaczął dostosowywać system Krav Maga do zastosowań cywilnych. Jego metoda miała być dla wszystkich: dla kobiet i dla mężczyzn, dla chłopców i dziewcząt, dla każdego, kto musi się bronić tak, by odnieść jak najmniejsze urazy. Czy chodzi o bandycki napad, czy o faszystowskie napaści. Aby popularyzować swoją naukę, Imi założył dwa ośrodki, w Tel Awiwie i w Netanji. Jednym z jego uczniów był Icchak Rabin, późniejszy premier Izraela.

 

Imi do końca życia osobiście nadzorował szkolenie najwyższych stopniem nauczycieli systemu Krav Maga, spotykał się z instruktorami w Izraelu i za granicą. Obserwował ich postępy i osiągnięcia, szerząc swoją rozległą wiedzę. Był fascynującą osobowością. Gdy zmarł, jego najbliższy przyjaciel powiedział: „To był ostatni z dżentelmenów starej Monarchii”.

Imi założył Federację IKMF w celu popularyzowania systemu Krav Maga. Ten wspaniały człowiek, wojownik i nauczyciel zmarł 9 stycznia 1998 roku nad ranem, zaledwie pięć godzin po przyjęciu do szpitala.